வேர்விட்ட மரம்

தொட்டியிலிருந்தாலும் தோப்பிலிருந்தாலும்

ஆசை தணியாது

நீளும் மண்புணர ஆணிவேர்...!

தன் சருகிலிருந்து சாறெடுத்து

மீண்டும்

சருகின் மூலத்தை இயற்றும்

களைப்பின்றி காம்புகளில்

இலையுதிர் காலப்பொழுதுகளில்...!

காற்றின் ஊடலால்

ஓயாமல் சப்தமிடும்

மழையோசையை நகலெடுத்து

முற்றிய இலை அதரங்கள்...!

மலரின் பரிணாமத்திற்க்காய்

விழிமூடி விழித்திருக்கும்

தியானத்தில் மொட்டு...!

எச்சமிட்ட பட்சியின் கூடுதாங்கி

மரங்கொத்தி செதுக்கிய

ரணம் ரசித்து

துழாவித் துழாவி

சுயம் தேடி

சலிக்காது கிளைவிடும்

புறச்சிராப்புடன் சல்லிவேர்கள்...!

மரணங்கண்டஞ்சாது

விதைக்குள் தனை சுருக்கி

வீழ்ந்து தேடித் தேடும்...!

கைகள் கிளையாக

உடல் தண்டாக

கால்கள் வேராக

ரோமங்கள் இலையாக

உச்சந்தலையில் சிறுபட்சி கூடுகட்ட

தலைமுடி விழுதாகி காற்றிலாட

வாயை பொந்தென நினைத்து...

உற்சாகமாய் ஓடிவந்த மரங்கொத்திப்பறவை

சேகரித்த வார்த்தை புழுக்களைக்

கொத்தித் தின்ன தின்ன மௌனியாகி

தேட வைத்தது எதுவெனத் தேடுகையில்

என்னையே முறைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது

தலைகீழாய்

பழந்தின்னி வௌவாலொன்று..!

வணக்கம் நண்பர்களே வேர்விட்ட மரம் கவிதை பிடித்திருந்தால் தங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்துவிட்டுச்செல்லுங்கள்

Tweet

Share