முதிர் கன்னி

கேள்விப்பட்ட நொடியில் அதிர்வு

வாயே திறக்கவில்லை...!

இயல்பாய் இருப்பதுபோல் நடித்து 

ஒப்புக்குப் பேசி எங்கோ வெறித்து...

பஸ் நெரிசலில் 

வியர்வையுடன் 

இமையோரக் கண்ணீரத் துடைத்தேன் ...!

அதட்டலுக்கு அடங்காத 

செல்லப்பிள்ளை போலக் கண்ணீர்...!

உதடு இறுக்கியும் 

தலை குனிந்தும் விடுவதாயில்லை...!

அறையில் புத்தகங்களிலும் அமிழ்வதாயில்லை ...

தேவையில்லாமல் 

இரண்டு அறை வாங்கினான் தம்பி...!

வெட்கமாயிறுக்கிறது 

தாள்களைக் கிழத்தெறிந்தேன்...!

தூக்கமே வராதோ 

நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே 

கண் சொருகியது ...!

விழித்துப் 

 பல் தேய்க்கும் போது 

பேசாமல் ஒதுங்கிப்போனான் 

தம்பி...! 

எனக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது என்பதையா...?

இன்னொருவருக்கு கிடைத்துவிட்டது என்பதையா...? 

எதையும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது இந்த கண்ணீர்...!

நண்பர்களே முதிர்கன்னியின் கவிதை பிடித்திருந்தால் தங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்து விட்டுச் செல்லுங்கள்..

Tweet

Share