July 26, 2011

பேய்களை நம்பாதே... பிஞ்சிலே வெம்பாதே...


குழந்தைகள் அச்ச உணர்வுடன் இருப்பதில்லை, பெரியவர்களாகிய நாம்தான் இந்த உணர்வுகளை ஊட்டிக் கெடுத்து விடுகிறோம். “அங்கே போகாதே இங்கே போகாதே” என்றும்,பேய் வருகிறது, பூதம் வருகிறது,என்றும் எதை எதையோ கூறி இளமையிலேயே அச்ச உணர்வுகளை ஊட்டி ஊட்டிக் கெடுத்து விடுகிறோம்.

இருட்டைக் கண்டால் பயம் தெரு முனையிலுள்ள சிறிய  கோயிலுக்கு இரவில் செல்ல பயம். பூனையைக் கண்டால் பயம்,நாயைக் கண்டால் பயம் ஆக அனைத்தையுமே கண்டால் பயம் என்ற நிலைக்கு நமது அறியாமையால் அவர்களை கொண்டு வந்து விடுகிறோம்.  
உள்ளூர்க்காரனுக்குப் பேயைக் கண்டால் பயம்,அடுத்த ஊர்க்காரனுக்கு தண்ணீரை கண்டால் பயம் என்பார்கள். 
இரவு நேரத்தில் குறிப்பிட்ட அந்தக் கோயிலில் பேய் நடமாடுவதாகக் கதை கட்டி விடுவார்கள். இதை சின்னஞ்சிறு வயதிலிருந்தே நம்பிக்கொண்டு இரவு நேரத்தில் தெரு முனையிலுள்ள கோயிலுக்குச் செல்ல  அஞ்சுவார்கள். வெளியூர்க்காரனுக்குக் குளத்தில் ஆழம் பற்றி தெரியாது. எனவே பயந்து பயந்துதான் தண்ணீரில் இறங்குவான்.

சின்னஞ்சிறு வயதில் குழந்தைக்கு சோறு ஊட்டும் அன்னை பயத்தையும் சேர்த்து ஊட்டி விடுகிறாள். சரியாகச் சாப்பிட்டா விட்டால் பூச்சாண்டி வந்து பிடித்து சென்று விடுவான் என்பாள்.  பயந்த வண்ணம் வேண்டா வெறுப்பாக அந்தச் சோற்று உருண்டையை விழுங்கும். இவ்விதமாக ஒவ்வொன்றையும்  பற்றி கூறிக்கூறி அச்ச உணர்வை ஊட்டி விடுகிறார்கள் .ஊட்டி ஊட்டி அவர்களை இறுதிவரை அச்சம் நிறைந்தவர்களாகவே ஆக்கி விடுகிறோம்.

எதையும் பிடித்து விளையாட வேண்டும் என்று ஆர்வமுள்ள குழந்தையிடம் அச்ச உண்ர்வுகளைக் காரணம் இல்லாமல் ஊட்டுவதினால் பூனையை தொடவும், கோழியைத் தொடவும் கூடப் பயம்.
இருட்டைக் கண்டால் குழந்தைகள் பயப்படுவதற்குக் காரணம் பெற்றோர்கள்தான். இருட்டில் பேய் உலவும் என்ற நம்பிக்கையை எவ்விதமோ ஊட்டி விட்டார்கள். மிகவும் சின்ன குழந்தைகளாக இருக்கும் போது ஏற்படும் அச்சம் வயது ஏற ஏற அதிகரித்த வண்ணம்தான் உள்ளது என்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும். இளமையில் ஏற்பட்ட அச்ச உணர்வுகளை அவர்களால் மறக்க முடியாதது காரணமாகலாம். இப்படி இருக்குமோ அப்படி இருக்குமோ என்று எதையாவது எண்ணி அச்ச உணர்வை அவர்களே வளர்த்துக்கொள்ள ஆரம்பித்து விடுவதும் ஒரு காரணமாகும்.

அச்சம் பற்றிய வீணான கற்பனைகள் தான் மூலகாரணம் என்றால் மிகையில்லை இளமையில் எப்படியோ ஏற்பட்ட அச்ச உணர்வுகள் மேலும் மேலும் வளர்ந்து பெருகவே அவர்களை நிலைகுலையச் செய்கின்றன எனலாம்.

அச்சம் பற்றி சிறிது ஆய்ந்து பார்த்தால் பெரும்பாலான அச்சங்களுக்குப் பெற்றோர்களே காரணமாக அமைகிறார்கள். பிள்ளைகளை வைத்து கொண்டு அதாவது அவர்கள் முன்னால் என்ன பேச வேண்டும்.என்பதைத் தெரியாமல் அவர்களுடைய உணர்ச்சிகளை எல்லாம் கொட்டி விடுகிறார்கள்; இதுதான் பெரும் தவறாக முடிந்து விடுகிறது. அவர்களின் வாழ்வைக் குலைத்து விடுகிறது எனலாம்.


2 Responses to “பேய்களை நம்பாதே... பிஞ்சிலே வெம்பாதே...”

suryajeeva said...
Aug 31, 2011, 12:26:00 PM

ஆவிகள் உண்டா இல்லையா என்ற பெரிய விவாதத்திற்கு ஹாய் மதன் கூறும் விளக்கம்,
எந்த ஆவிகளாவது சட்டை துணி இல்லாமல் நிர்வாணமாய் வருகிறதா?
உயிரில்லாத சட்ட துணிகளுக்கு ஆவி இருக்கிறதா?


சம்பத்குமார் said...
Aug 31, 2011, 7:30:00 PM

@ suryajeeva

தங்களது வருகைக்கும் கருத்திற்கும் மிக்க நன்றி நண்பரே..

நட்புடன்
சம்பத்குமார்


;